مرا با نام کوچکم صدا بزن

محض صدات

gonjeshkelat — Sun, 13 Sep 2009 12:17:18 GMT

توی یکی از همین خونه ها ، همین نزدیکی ها، دل یکی آتیش گرفته . از روی بوم هم که نیگا کنین می بینین که از توی پنجره های یکی از همین خونه ها آتیش می ریزه بیرون . دل یکی آتیش گرفته . تو اومدی اما کمی دیر . از ته یه خیابون دراز . مث یه سایه ی نگرانی . کمی دیر اومدی اما حسابی تجلی کردی و دل یکی رو آتیش زدی . به من می گن چیزی نگو . نباید هم بگم اما دل یکی داره آتیش می گیره . دل یکی این جا داره خاکستر میشه . کمی دیر اومدی اما یه راست رفتی سروقت دل یکی و دست کردی تو سینه اش و دل ش و اووردی بیرون و انداختی تو آتیش و بعد گذاشتی سرجاش . واس همینه که دل یکی آتیش گرفته و داره خاکستر میشه . یکی داره تو چشات غرق میشه . یکی لای شیارای انگشتات داره گم میشه . یکی داره گر می گیره . دل یکی آتیش گرفته . یه نفر یه چیکه آب بریزه رو دل ش شاید خنک شه .میون این همه خونه که خفه خون گرفتن ،یه خونه هست که دل یکی داره توش خاکستر میشه . یکی هوس کرده بپره تو دستات و خودشو غرق کنه . یکی می خواد نیگات کنه ، نه می خواد بشنفتت . می خواد بپره تو صدات . یکی می خواد ورت داره و ببردت اون بالا و بذارت رو کوه و بعد بدوه تا ته دره و از اون جا نیگات کنه . یکی میترسه از نزدیک تماشات کنه . یکی می خواد تو چشات شنا کنه .

یکی اینجا سردشه . یکی همش شده زمستون . یکی بغض گیر کرده تو گلوشو داره خفه میشه . وقتی حرف می زدی، یکی نه به چیزایی که می گفتی ، که به صدات ، به محض صدات گوش می داد . یکی محو شده بود تو صدات . یکی دل تنگه . توی یکی از همین خونه ها ، همین نزدیکی ها، دل یکی آتیش گرفته . کسی یک چیکه آب بریزه رو دل ش شاید خنک شه .

از متن کتاب "چند روایت معتبر" نوشته ی مصطفی مستور

به بهانه ی 10 مرداد : انتشار کارنامه ی همه ی کنکوری های این مرزو بوم

gonjeshkelat — Sun, 26 Jul 2009 17:15:18 GMT

"علی کنکوری"

در صورت امکان با صدای داریوش بخون :

با چشای بی فروغ
میون راست و دروغ
خودمو گم می کنم
توی این شهر شلوغ

پچ پچ آدمکا
بس که تو هم می دوه
دیگه فریاد منو
سایم ام نمیشنوه
صدای زنجیر تو گوشم می خونه
"تو داری از قافله دور می مونی"
سرتو خم کن تا درا وا بشن
تا بگی نه! پشت کنکور می مونی!

من می خوام مثل همه ساده زندگی کنم
چادر موندنمو هر جا خواستم بزنم
تو این دریا نمی خوام نهنگ کوری باشم
پشت این درهای قفل
علی کنکوری باشم

صدای زنجیر تو گوشم می خونه
"تو داری از قافله دور می مونی"
سرتو خم کن تا درا وا بشن
تا بگی نه! پشت کنکور می مونی!

لای لا لا لا لای لای لای لا لا لا لای لای

واقعا عجب دوره زمونی ای شده ... تا بگی نه ! پشت کنکور می مونی ! ۱۰ مرداد نزدیکه ... به خدا من نمی گم دم به دقیقه از تلویزیون می گن ... ترانه ی علی کنکوری داریوش رو گوش بدیم (واقعا از تو داغون می کنه این آهنگ ) و بیاد بیاریم که علی بنده خدا ۵ سال پشت کنکور بود... دیگه از علی که کمتر نیستیم ... روحیه شو نباخته ها ... ایشالله همه قبولیم آمین یا رب العالمین

حالا که نگفته ام ...

gonjeshkelat — Mon, 13 Jul 2009 19:54:18 GMT

می خواستم به تو بگویم

هربار که نگاهت به زمین می افتاد

می خواستم به تو بگویم

هر بار که به نقطه ای چشم می دوختی

هربار که بر می گشتم ببینم به کجا چشم دوخته ای

من می خواستم به تو بگویم

آری تنها به "ت___و"

می خواستم آن حس مخوف را به تو بگویم

هربار که فکر می کردم باید بگویم

وشاید بدانی که من شب و روز به چه فکر می کردم

به اینکه باید به تو بگویم

و فکر می کردم روزی به تو می گویم

و هر چه فکر می کردم نشد

و من اصلا فکر نمی کردم که نشود

من فقط فکر می کردم که "باید به تو بگویم "

هربار می خواستم بگویم

باورت می شود که هر بار ...

اما هربار نگفتم

حالا که نیستی

حالا که نگفته ام

می خواهم اعتراف کنم:

چه حس مخوف مقدسی

و باز هم روز و شب با خودم فکر می کنم

اگر می گفتم

اگر بودی ...

و در آخر تمام فکر کردن هایم

این حس مخوف مقدس تر می شود ...

از رفتن

gonjeshkelat — Sun, 05 Jul 2009 08:36:18 GMT

از من چه کاری ساخته است

به من بگو

وقتی که این بار آغاز من از رفتن شروع می شود

بگو

برای این که حس نکنم

رفتنت را

و نگذار در صداها غرق شوم

در گریه ها

در استیصال

در دوراهی میان ماندن و رفتن

در سرگیجه ای بی پایان

چشمهایت را ببند

تا به حال این همه جمعیت را یکجا دیده ای؟

چشمهایت را ببند

تا چشم های دیگران را نبینی

تا نبینی

توازی همیشگی ات را

با خط افق

تو بی صدا ترین آدم این جمعیتی

تو ...

از تو چه کاری ساخته است

مرا ببخش

چرا از تو می پرسم

وقتی تو راتوان انجام کاری نیست

و آخرین کاری که در زندگی ات انجام داده ای

هنوز ادامه دارد

حالا که همه را به قضاوت واداشته ای

به فکر کردن

به اینکه

"ناگهان چقدر زود دیر می شود"

تو بی عنوان ترین حادثه را رقم زده ای

با سرعت نور

وبا سرعتی نه معادل سرعت این دنیا

به سوی معبودت باز می گردی

و تا بحال نفس هیچیک از کارهای تو

برای من اینقدر واضح و مبرهن نبوده است

...

در انتظار گودو

gonjeshkelat — Wed, 24 Jun 2009 19:11:18 GMT

گر در سرت هوای وصال است حافظا

باید که خاک درگه اهل هنر شوی

فکرشو نمیکردم ... اما رسید ! فکرشو نمیکردم اما شب و روز منو به خودش مشغول کرده بود . فکر نمیکردم این بازی جدی جدی باشه . حالا آخربازیه ... و من دارم به تمام این شوخیها که بی هوا جدی شدن ایمان میارم ... به کارت ورود به جلسه ! انگار وجود خارجی داره! بلاخره درسایی که دوست داشتمو خوندم ! مطالبی که همیشه منو به خودش جذب میکرد . یه چشمه شو توی کتابا پیدا کردم و منو همینطور به دنبال خودش کشوند ... روزا ، شبا ، و هر لحظه ای که می گذشت ... و من به قدرتش به شگفت انگیزیش ایمان میووردم ... من فقط گوشه ای از اون رو درک میکردم اما برای اولین بار احساس میکردم لذت درس خوندن و حفظ کردن رو . حفظشون می کردم چون مغزم ، ذهنم بهشون نیاز داشت . می خوندم چون با خوندنش احساس تعالی می کردم . تست می زدم چون فکر می کردم با هر تست روحم یه قدم بالاتر می ره . با هر مطلبی که می خوندم احساس می کردم دینم رو به این همه نعمت و زیبایی ادا می کنم . احساس می کردم به آگاهیم ، به بیناییم ، به شنواییم افزوده میشه . تو تمام این مدت قدرت و تاثیرگذاریه این پدیده که بهش میگن "هنر" رو احساس می کردم . احساسی که همه ی انسانها بهش نیاز دارن ، همه ی انسانها تو وجودشون دارن . نمیدونم با این کتابا و جزوه ها که فقط گوشه ای از اون رو درخودشون دارن تا چه حد حقیقتش رو درک کردم ، اما از یه سال خودم راضیم . هرچند زیاد تنبلی کردم ، کوتاهی کردم ، وقت رو طلا ندونستم ، فرصت هم نشینی با دوست رو غنیمت نشمردم ...منی که "در انتظار گودو " ایستاده بودم ، گودویی که این بار سر قرار آمد ...

عنوان نام نمایشنامه ای از ساموئل بکت

کیک تولدو بیارین!

gonjeshkelat — Mon, 13 Oct 2008 14:55:18 GMT

تولد ها میان و میرن ... ادما بزرگ میشن ... روزا شب می شن ... چراغ قرمزا سبز میشن ... خیابونا خلوت میشن ... شلوغیا سکوت میشن !

یکی بود یکی نبود

غیر از خدای مهربون هیچ کس نبود

اون یکی که نبود

بلاخره به دنیا اومد

بلاخره پا توی جمع ما ادما گذاشت

از یه دنیای دیگه اومده

همه دورش جمع شدن

دیروز براش اسم گذاشتن

حالا اگه بگی "نگین" فقط یه نفر تو خونه ی ما برمیگرده! (اااا ... ننه چه کسی بود صدا زد نگین؟)

اون یه ادمه

و این خیلی هیجان انگیزه!

به دنیا اومدن یه ادم ،

هیجان انگیز ترین اتفاق تو دنیاس ...

...

حالا ۱۸ سال و یک روز از اون روز می گذره

و یکی که نبوده

حالا ۱۸ ساله که هست

و ادم از خوشحالی می خواد یه چیزایی بگه...

بخصوص اگه اون ادم

با اومدنش ما رو مزین کرده باشه

اگه اون ادم ...

همین مامان نگین خودمون باشه !

مادر !

نگین!

د ننه اخه ...

ننه ما چاکریم ...

تولدت مبااااااااارک!

این یه روز ، چقدر زود گذشت ...

این یه روز که از کنار تولدت عبور کردیم!

اااااا ... انگار همین دیروز بود که ۲۱ مهربودا!

ننه چقدر بزرگ شدی!

حالا قدت به بالای یخچال می رسه!

تولد یک گندمک مبارک !

gonjeshkelat — Sun, 14 Sep 2008 09:04:44 GMT

سلام! ( چه روز فرخنده ای)

شاعر می گه:

توی این خاک غزلساز دلم

تو فرو کردی یه روزی گندمک ...

چند سال پیش ... فقط چند سال پیش بود ...

سالای خیلی دور خیلی نزدیکی بود

نیمکتای چوبی فقط دو تا جا داشت

دیوار مدرسمون یه "من خرم" داشت

این دیوار رهگذرای خیلی قشنگی داشت

گندمک معادل انگلیسی نداشت

تبریک گفتن کمه ....

برای تمام این سالهایی که بغل دست من نشسته بودی

و به معادل انگلیسی واژه ی گندمک فکر می کردی ...

و من می دونم که تو

فقط تو می تونی براش

برای "گندمک" معادل انگلیسی بسازی

چون هیچ کس به اندازه ی تو

تا این اندازه به مفهوم واژه ی گندمک فکر نکرده ...

و خودش مثل یه گندمک نشده

و حالا اون روزه باور نکردنی رسیده!

۲۴ شهریور! توی تقویمو نگاه کن ...

اهم اهم ...

(صدای من چه موقعهایی می گیره ها)

...

نیلووووووووووووووو!

تولدت مباااااااااااااااارک!

(دست ... دست ...)

شاعر ادامه می ده :

ما که خاکیم زیر پات اب شدیم از کرشمه هات

یه نگاه به ما بکن کم که نمیشه از چشات (دوبار )

افریده شدنت مبارک ای نیلوفر ابی !

خوش اومدی ! ما که خاکیم زیر پات ...

دچاری

gonjeshkelat — Sat, 09 Aug 2008 18:17:18 GMT

دچار یعنی عاشق

من دچارم

سخت نیست

دچار بودن

دچار چیزی سخت

دچار کاری نا ممکن

دچار فکری بلند

دچار ارزویی

دچار یعنی عاشق

و من دچارم

و فکر می کنم

به حرف هایی که نباید دچارشان شد

به کارهایی که نباید دچارشان شد

به تویی که نباید دچارت شد

به باید ها

و نباید ها

و تمام دچاری ها سخت نیست

و تمام دچاری ها شیرین نیست

و چه سخت است

دچار چیزی سخت بودن ...

"لا کردار ،اگه بدونی هنوز چقدر دوستت دارم "

gonjeshkelat — Mon, 21 Jul 2008 09:23:18 GMT

به یاد او که باورم نمی شود دیگر نیست ... رفت ! به همین سادگی! و این واقعیت لعنتی که دست از سرم بر نمی دارد . دو روز است که دیگر نیست و من هنوز ... هنوز نمی توانم باور کنم که دیگر نمی شود او را روی پرده ی سینما دید . دیگر نمی شود او را هیچ جا دید. از بچگی باور نکردم ... رفتن کسی باورم نمی شد . حالا این منم که عین بچه ها ، به یاد تو که رفته ای می نویسم . تو که یکی بودی و یک نفر به اندازه ی تمام تاریخ سینما . برای تاریخ نقش افرینیها یکی بودی . برای تاریخ خاص خودت یکی بودی . و چطور می توان هنوز هم سینما را بدون تو دوست داشت؟ تویی که در سینما زندگی کرده ای و رد پایت را همه جایش می توان دید ... حالا که رفته ای و پیش خدا ارام گرفته ای ، روحت شاد و یادت گرامی .

دو قطعه شعر از شمس لنگرودی برای خسرو شکیبایی ...

... و دلش برای باجه ی سینما تنگ می شود

«اشباح»

بركه‌ي اشك است

سينه‌ام

و پرندگاني شاد

بازي‌كنان به صورت من آب مي‌فشانند.

آه خسرو، پادشاه شكست‌خوردگان!

تمام لشكريان پارچه‌يي‌ات متواري شدند

سربازاني از نور، سايه‌ها

تو خسرو اشباح بودي.

آه‌ها از هر سوي بامداد بيست و هشتم تيرماه

به خانه‌ي تو روان‌اند

تو خسرو اشباح بودي

سيرت نديده

تمام مي‌شوي.

دو بركه‌ي اشك است

سينه‌ام

و پرندگاني كه به صورت من آب مي‌فشانند

از پاهايت كه سرد مي‌شوند

خبري ندارند.

***

«مرا به حال خودم بگذاريد»

مرا به حال خودم بگذاريد

سنگ‌ها

خسرو مرده است

و شما بي‌قراريد

نامش روي كدام شما حك شود.

مي‌خواهم

در تاريكي سينما بنشينم

و رؤياهايم را ببينم

رؤياهايي كه فقط

در تاريكخانه‌هاي شما ظاهر مي‌شوند.

مرا به حال خودم بگذاريد

صف‌ها، باجه‌ها!

همه‌تان به خانه‌ي خود مي‌رويد

تنها اوست

در صف ناآشناياني بي‌بازگشت ايستاده است

و دلش

براي باجه‌ي سينما تنگ مي‌شود

تنها او

به پشت سرش نگاه مي‌كند و پيش مي‌رود.

مرا به حال خودم بگذاريد

تا صداي قطار را بشنوم

كه چهره‌ي او را دور مي‌كند.

آه خسرو مردگان!

با چشم بسته چطور بازي مي‌كني

در فيلمنامه‌اي كه نشانت ندادند

در جمع مردگان تماشاچي

كه از دلتنگي بسيار

آه مي‌كشند.

بازي مكن

فرقي ميان تماشاگر و بازيگر مردگان نيست.

بازي مكن

خيمه‌شب‌بازي‌ها فقط براي ادامه‌ي زندگي بود

شمس لنگرودي

بيست و هشتم تيرماه 87

محله ی قدیمیه ما تو یه همچین روزی ...

gonjeshkelat — Mon, 07 Jul 2008 09:08:18 GMT

محله ی قدیمیه ما تو یه همچین روزی چراغونی بود ... همه دهنشونو شیرین می کردن ... خونمون پر از ادم بود ... ااا ... همین چند سال پیش بودا ... همین چند سال پیش که یه روز از در خونه اومدم تو و ...

تا قبل از اون ما همش تو خونه تنها بودیم(من درواقع،یک نفر) ...بچه ی یکی یه دونه بودیمو خل دیوونه ... مامانینا می رفتن سر کار و ماام که همش تو کوچه بودیم و در حال بازیای خطرناک ... مثلا می رفتیم تو کوچه تمرین لوطی گری میدیدیم ... یا شوتبال بازی می کردیم ... یاام با بچه های محل دعوا می کردیم ... خلاصه همش در حال فعالیت بودیم و یه لحظه ام سر جامون بند نمی شدیم ...اون روزا خبری از یه همشیره یا داااش کوچیکه نبود که با خودمون ببریمش تو کوچه و یه ذره خودمون بشینیم ! تا اینکه یه روز از کوچه اومدیم تو خونه و دیدیم همه ی خاله ها هستن ... دخترخاله ها ،پسر خاله ها...همه! خان عمو ام با عیال و بچه هاش بود! خان داییم بود اخه! ماام مات و مبهوت وایساده بودیم که ببینیم چه خبره! بعد یه هو مامان اومد جلو و گفت : پسر گلم خواهر دار شدی ... ببین ابجیتو ... اره ابجی کوچیکمون بود ... اشتباه نمی کردیم ... ابجی کوچیکه همینجور بزرگ و بزرگتر می شد ... ماام هی غیرتی می شدیم و دست به سیبیلامون می کشیدیم ... قبل از اون واسه دخترخاله ها غیرتی می شدیما ، ولی خب ادم وقتی ابجی دار می شه مسئولیتش سنگینتره! وای به حال کسی که از ابجیه ما خوشش می اومد و می خواست بیاد خواستگاریش ... خونمون به هم می ریخت! خلاصه ما شدیم یه داااااااش واقعی ! هی می گفتیم ابجی چادرتو بکش جلو ... ابجی برو تو ... ابجی ...( الان کوجایی ابجی؟ خوبیت نره دختر ...) امروز اخه ...امروز اصلا هرجا دلت می خواد برو ! راستی مامان جان منم به شما تبریک می گم واقعا !امروز دوباره مامان شدی ... لوطی تر شدی امروز ! اخه ابجی کوچیکه می دونی چیه؟ مامانم گفت یه جوری مستیقیم بهت تبریک بگم ! حالا ایشالله امروز می بینیش! فائزه یه جوری غیرمستقیم بهش بگو که تولدتو از طرف من تبریک بگه! (اصلا فکرشم نمی کردم انقد پیچیده بشه)

تو یه همچین روزی بود ، اره! قشنگ یادمه ! که ابجی کوچیکه ی ما بلاخره پا به جهان گذاشت !

خب ماام (من و مامان)به نوبه ی خودمون می خواستیم بگیم که همشیره ... ابجی کوچیکه ...

تولدت مبارک!

ایشالله ۱۰۰ ساله شی نه ۱۲۰ ساله شی ... کیک تولدشم عین خودش شیرینه! لی لی لی لی ...

(از طرف دونفر به نامهای مامان نگین و آق دااااااشت)